Poranek pełen atrakcji. OnA pisze do mnie. Ja piszę do Niej. OnA się zastanawia. Mi po głowie chodzą sprośne myśli - wspomnienie po bardzo miłych snach - na tyle mogę sobie pozwolić. OnA chce, żebym opowiedział Jej moje sny. Chyba to nienajlepszy pomysł ale temat został podchwycony i zaczyna się rozkręcać. Nie wiem w co my gramy ale to jest coraz bardziej dziwne. Niby wszystko jest jasne i oczywiste [a przynajmniej się takie wydaje] ale tak naprawdę nic jest jasne, ani tym bardziej oczywiste. Oczywiście otrzymując zgodę na spotkanie z Nią [kiedykolwiek by się ono nie odbyło] cieszę się jak dziecko, a potem zastanawiam się co z tego tak naprawdę może wyniknąć. No bo chyba trochę tak mieszamy sobie w głowie. Wszystko zostało już powiedziane. Uczucia wyznane. Żale przelane. Błędy wybaczone. Straty zaakceptowane. I nagle cała misterna konstrukcja słów i deklaracji zaczyna się rozpadać jak domek z kart, rozpuszcza się jak lodowy zamek na wiosnę, rozpływa jak zamek z piasku podczas przypływu itp. i generalnie sam już nie wiem co mam myśleć. Może OnA coś jednak do mnie czuje. Może już sama nie wie. Może źle robię, że tak Jej mieszam w głowie [choć może nie do końca robię to świadomie - po prostu chciałbym zachować kontakt z Nią w jakiejkolwiek formie - w takiej na jaką mi pozwoli]. Może powinienem zerwać kontakt i zapomnieć ale to chyba niemożliwe albo przynajmniej bardzo, bardzo trudne.

A moje sny. Ech... co się będę rozpsiywał. to trzeba zobaczyć